Jechał samochodem za żoną. Nie zauważył, że kieruje się prosto pod komendę

Czerwcowe popołudnie w powiatowym mieście. Dni miasta, ulice pełniejsze niż zwykle, ruch większy niż w typową sobotę. Przez to wszystko jedzie samochód, a za nim drugi, który go dogania i wyprzedza.

W pierwszym siedzi Olga. W drugim jej mąż, Sławomir. Ona wie, w jakim jest stanie. Ostrzegła go wcześniej, że jeśli wsiądzie za kierownicę i pojedzie za nią, zawiadomi policję.

Wsiadł i pojechał. Zawiadomiła.

A potem zrobiła coś, co sąd nazwał później zachowaniem logicznym i racjonalnym: zamiast uciekać, skręciła w stronę komendy policji i zaparkowała w jej pobliżu. Sławomir podążył za nią. Nie zauważył, dokąd go prowadzi.

Trzy do pięciu minut

Kiedy podjechał radiowóz, oskarżony był już poza samochodem. Zdążył wysiąść. Funkcjonariusz, który dokonał zatrzymania, zeznał potem: “Gdy podjechaliśmy, to obecni świadkowie i kierujący byli na zewnątrz”.

Badanie wykazało stan nietrzeźwości przekraczający siedmiokrotnie próg ustawowy. Prokurator postawił zarzut z art. 178a § 4 k.k., czyli kwalifikowanego typu prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości.

Sławomir przyjął linię obrony, która w takich sprawach pojawia się regularnie: owszem, pił, ale dopiero po zaparkowaniu. Na parkingu, przy komendzie, wypił dwie małpki. Kiedy jechał, był trzeźwy.

Jego obrońca zbudował na tym całą apelację. Kluczowy fragment: żona zeznała, że w pewnym momencie straciła męża z oczu na trzy do pięciu minut. Skoro nie widziała go przez kilka minut, to w tych minutach mógł pić. A skoro mógł, to nie da się wykluczyć jego wersji, a wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.

Sąd Rejonowy w Garwolinie tej wersji nie kupił. 17 grudnia 2025 roku wymierzył trzy miesiące pozbawienia wolności i zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na sześć lat.

Cztery powody, dla których wersja nie przeszła

Sąd Okręgowy w Siedlcach, rozpoznając apelację 12 maja 2026 roku, przeszedł przez tę linię obrony metodycznie.

Po pierwsze, brak konkretów. Oskarżony nigdy nie wyjaśnił dokładnie, kiedy właściwie zaczął pić po przyjeździe na parking. Wersja bez osi czasu jest wersją, której nie da się zweryfikować.

Po drugie, logika sytuacji. Sąd zauważył coś, co brzmi niemal absurdalnie po sformułowaniu wprost: oskarżony twierdził, że przyjechał na parking przy komendzie policji wyłącznie po to, żeby się tam napić. To założenie kłóci się z elementarnym doświadczeniem życiowym.

Po trzecie, brak śladów. Policjant, który zatrzymywał Sławomira, nie znalazł w samochodzie ani alkoholu, ani opakowania po nim. Dwie małpki musiałyby gdzieś być.

Po czwarte, i to okazało się rozstrzygające, krzywa alkoholu. Kolejne badania wykazywały tendencję malejącą. Oznacza to, że alkohol znajdował się już na etapie eliminacji z organizmu. Gdyby mężczyzna wypił dwie małpki kilka minut wcześniej, stężenie by rosło, a nie spadało. Sąd dodał, że samo stężenie, zestawione z krótkim odstępem między zakończeniem jazdy a badaniem, nie dawało racjonalnych podstaw do przyjęcia wersji o piciu po zatrzymaniu.

To jest w tej sprawie moment najciekawszy dla każdego, kto ciekawi się prawem dowodowym. Obrona operowała możliwością. Sąd odpowiedział pomiarem.

Konflikt w rodzinie a wiarygodność świadka

Drugi filar apelacji dotyczył świadków. Obrońca twierdził, że zeznania żony oskarżonego i jej koleżanki nie są obiektywne, bo w tym samym czasie toczyło się przeciwko oskarżonemu postępowanie o znęcanie się nad rodziną. Skonfliktowana żona ma motyw, żeby zeznawać na niekorzyść.

Sąd Okręgowy odrzucił tę logikę wprost: sam fakt konfliktu rodzinnego nie prowadzi automatycznie do uznania zeznań za niewiarygodne. Ocena wiarygodności nie może opierać się wyłącznie na relacjach osobistych między stronami. Musi uwzględniać treść zeznań, ich konsekwencję, logiczność i zgodność z innymi dowodami.

A te akurat zeznania były spójne, wzajemnie się uzupełniały i korespondowały z resztą materiału. Do tego sąd wskazał na wewnętrzną racjonalność zachowania Olgi: widziała, że mąż jedzie za nią samochodem, znała jego stan, rozumiała zagrożenie dla ruchu drogowego, więc zawiadomiła policję i podjechała pod komendę, dla własnego bezpieczeństwa i dla ułatwienia zatrzymania.

Był też zarzut, że świadkowie nie mogli ocenić stanu nietrzeźwości, skoro nie robili nikomu badania alkomatem. Odpowiedź sądu jest warta zapamiętania: do stwierdzenia, że ktoś jest pod wpływem alkoholu, wystarczą obserwowalne objawy, woń alkoholu, sposób zachowania, chwiejność chodu, zaburzenia mowy. To zwykłe spostrzeżenia świadka, a nie wiadomości specjalne wymagające biegłego. Tym bardziej że obie kobiety miały już wielokrotnie do czynienia z analogicznymi sytuacjami z udziałem tego samego człowieka.

Sprzedawczyni ze sklepu, Urszula, obsługiwała go tego dnia dwukrotnie, około dwunastej i około czternastej. Za każdym razem czuła woń alkoholu i widziała, że jest pod wyraźnym wpływem. To była godzina za godziną, na długo przed jazdą.

Wybiórcze cytowanie policjanta

Trzeci zarzut dotyczył zeznań funkcjonariusza. Skoro powiedział, że po przyjeździe patrolu wszyscy byli na zewnątrz auta, to znaczy, że nie widział oskarżonego za kierownicą, a więc nie może potwierdzić, że tamten prowadził.

Sąd nazwał to wybiórczą interpretacją fragmentu zeznań z pominięciem całościowego kontekstu. Funkcjonariusz przybył bezpośrednio po zgłoszeniu. Ciągłość zdarzeń i relacje obecnych na miejscu świadków jednoznacznie wskazywały, kto prowadził. To, że policjant zobaczył mężczyznę obok samochodu, a nie w nim, nie ma w realiach sprawy żadnego znaczenia.

Próbę oddalenia się od auta na widok radiowozu sąd skomentował z wyczuwalną ironią, nazywając ją zachowaniem “uzasadnionym”: oskarżony widział zbliżający się radiowóz, a wcześniej został ostrzeżony, że żona wezwie policję.

Od opuszczenia pojazdu do interwencji nie upłynęło zresztą dość czasu, by wypić dwie małpki.

Dlaczego nie grzywna

Gdy zarzuty co do winy upadły, została kara. Obrońca wnosił o zastosowanie art. 37a k.k. i wymierzenie grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 20 zł zamiast trzech miesięcy pozbawienia wolności.

Artykuł 37a k.k. to instytucja, która pozwala sądowi orzec karę wolnościową tam, gdzie przepis przewiduje pozbawienie wolności. Kluczowe słowo: pozwala. Nie nakazuje.

Sąd Okręgowy podstaw do jej zastosowania nie znalazł. Wskazał na okoliczności obciążające:

• prowadzenie pojazdu w stanie całkowitego upojenia, wielokrotnie przekraczającym próg nietrzeźwości, a więc realne zagrożenie dla innych uczestników ruchu;
• popełnienie czynu w centrum powiatowego miasta, latem, w godzinach popołudniowych, gdy natężenie ruchu jest znaczne, a tego dnia szczególnie z uwagi na dni miasta;
• sposób jazdy, ściganie samochodu żony i wyprzedzanie go na terenie miasta;
• uprzednią karalność, i to na karę pozbawienia wolności, za przestępstwo znęcania.

Wniosek sądu: dotychczasowe zachowanie oskarżonego pokazało, że niezbędna jest surowsza sankcja niż ta, o którą wnosił obrońca. Trzy miesiące to kara ukształtowana blisko dolnych granic ustawowego zagrożenia i odpowiadająca dyrektywom z art. 53 k.k. Samo przekonanie obrońcy o wystarczalności łagodniejszej reakcji nie przesądza o konieczności jej zastosowania.

Warto odnotować, czego sąd nie ukrył. W postępowaniu odwoławczym ustalił dwa fakty na korzyść: kurator sprawujący nadzór w tamtej drugiej sprawie nie ma zastrzeżeń do zachowania oskarżonego, w szczególności wobec członków rodziny, a sam oskarżony po wyroku poddał się terapii odwykowej. Sąd uznał te fakty za udowodnione i wpisał je do uzasadnienia. Nie zmieniły wyniku.

Sześć lat zakazu, czyli dwukrotność minimum

Ostatni zarzut dotyczył środka karnego. Sześć lat zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obrońca uznał za rażąco surowe i wnosił o trzy.

Sąd wyłożył arytmetykę. Za czyn przypisany oskarżonemu zakaz orzeka się minimalnie na trzy lata. Sześć lat to zatem dwukrotność dolnej granicy. Przy stanie nietrzeźwości przekraczającym siedmiokrotnie próg, przy jeździe przez zatłoczone centrum miasta i przy uprzedniej karalności, taki wymiar nie może być uznany za rażąco surowy.

Sąd przypomniał też, po co w ogóle istnieje art. 42 k.k.: eliminowanie z ruchu drogowego kierowców lekceważących podstawowe zasady bezpieczeństwa. Zakaz nie jest dodatkową dolegliwością obok kary, jest środkiem ochronnym wobec pozostałych uczestników ruchu.

Wyrok utrzymano w mocy w całości. Oskarżony zapłacił 60 złotych opłaty za drugą instancję i 20 złotych wydatków postępowania odwoławczego.

Co z tej historii wynika

Krzywa alkoholu potrafi obalić wersję obrony. Linia “piłem dopiero po jeździe” rozbija się o kolejne pomiary. Jeśli stężenie spada, alkohol jest już w fazie eliminacji, a więc został wypity wcześniej. To ustalenie z zakresu wiedzy specjalistycznej, którego nie da się zbić opowieścią.

Hipoteza to nie dowód. Obrońca operował tym, co “mogło się zdarzyć” w ciągu kilku minut poza polem widzenia świadka. Sąd odpowiedział, że ustalenia faktyczne nie mogą być oparte na domysłach korzystnych dla oskarżonego, jeśli pozostają sprzeczne z doświadczeniem życiowym i pozostałym materiałem dowodowym. Zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść dotyczy wątpliwości rzeczywistych, nie każdej wyobrażalnej alternatywy.

Konflikt ze świadkiem nie unieważnia jego zeznań. Twierdzenie, że skłócona żona zeznaje nieprawdę, wymaga wykazania sprzeczności w treści zeznań, a nie samego wskazania na konflikt. Tu zeznania trzech osób układały się w jedną spójną całość.

Do stwierdzenia nietrzeźwości nie trzeba alkomatu. Świadek może zeznawać o tym, co widział i czuł: o woni alkoholu, chwiejnym chodzie, zaburzeniach mowy. To zwykłe spostrzeżenia, nie wiadomości specjalne.

Art. 37a k.k. to możliwość, nie prawo oskarżonego. Sąd może zamienić pozbawienie wolności na grzywnę, ale przy uprzedniej karalności i wysokim stopniu społecznej szkodliwości nie ma obowiązku. Uzasadnienie apelacji musi więc wykazać, dlaczego kara jest rażąco niewspółmierna, a nie tylko dlaczego łagodniejsza wystarczyłaby zdaniem obrońcy.